waar.html

dit is de website van henk en zwaan staal
Op deze pagina vindt u verhalen en wederwaardigheden die oud-inwoners vertelden.

Popke Nijland en Trijn de Wal.   Ze emigreerden in 1953 naar Canada.

Ben en Mia Gengler.   Woonden op de hoek van het Tweede Dwarsdiep

Willie Drenth.   Was drummer in the Marvins, woont nu in Frankrijk

dit is de website van henk en zwaan staal U kijkt naar foto's en informatie over oud inwoners van de Gasselternijveenschemond. terug naar het begin van deze rubriek
Het verhaal van Popke Nijland en Trijn de Wal. U kunt objecten en plekken op de foto's met de muis aanwijzen waarna hierover informatie verschijnt.

Popke Nijland en Trijn de Wal, beiden geboren in de crisistijd, in de Gasselternijveenschemond. Samen doorliepen ze de Lagere School op het Tweede Dwarsdiep. Ze kregen verkering en trouwden in 1943; de Tweede Wereld-oorlog was in volle gang. Geen gelukkige start-omstandigheden voor een jong gezin. Uiteindelijk emigreerden ze naar Canada.
Hun jeugd.
Op bovenstaande foto hebben we Trijn en Popke uitgelicht. We komen het tweetal op een aantal schoolfoto's tegen. Ook op de groepsfoto van de toneelvereniging "van Knop tot Bloem" treffen we Popke en Trijn. Popke vertelt over de foto van "van Knop tot Bloem":
"Van de toneelvereeniging, van Knop tot Bloem kan ik me heel weinig herinneren, behalve dat de club een reisje maakte naar het Paterswoldse meer en dat ik met Trijn de Wal in een roeiboot het meer op ging. Het was een erg winderige dag en voor dat we het wisten waren we te ver het meer op en de wind blies ons naar de andere kant van het meer waar we uiteindelijk de boot hebben achtergelaten. We zijn toen lopend teruggegaan naar de andere kant van het meer. Toen we daar aankwamen kregen we een beste uitbrander van de heren de Wal en Rozema, maar uiteindelijk waren ze toch blij dat alles goed afgelopen was."
	Hier zien we Popke en Trijn in de tijd dat ze "vaste" verkering hadden.
Trijn en Popke, buurkinderen, groeiden op in de crisistijd; een moelijke, arme periode voor hun ouders, met veel werkloosheid, stakingen, woningnood en lage lonen. Ze bezochten samen de Lagere School op het Tweede Dwarsdiep. Popke's ouders woonden in het laatste huis van de woningbouw; Trijn woonde aan de andere kant van de woningbouw in een van de twee burgerwoningen die ernaast waren gebouwd; haar zus Lammie (en Gijs Wardenburg) wonen daar nu. Na de Lagere School ging Popke zijn vader, Hendrik Nijland die turfhandelaar was, helpen. Trijn was zo gelukkig dat ze naar de MULO in Stadskanaal mocht. De twee zijn elkaar uiteindelijk niet uit het oog verloren en kregen vaste verkering.
Getrouwd.
Op 7 september 1943, de tweede Wereldoorlog was gaande, trouwden de twee in het gemeentehuis van Gasselternijveen. De omstandigheden waren slecht, er heerste woningnood.
	Het was de reden dat het jonge paar vooreerst op het turfschip van Popke's vader ging wonen. Ongeveer een half jaar later kreeg Trijn de kans om als bedrijfsleidster werk te kunnen krijgen bij een Coöperatie-winkel in Nieuw Weerdinge en kon het paar voor het eerst in een normale woning wonen. (Een Coöperatie-winkel was een levensmiddelen-winkel, opgericht en georganiseerd vanuit de arbeidersorganisatie om prijzen van eerste levensbehoeften zo laag mogelijk te houden red.) Popke hielp mee in de winkel.
Turfschip met een deklast turf onderweg in de Gasselternijveenschemond. Popke en Trijn woonden in het eerste begin van hun huwelijk in een schip als deze. De schipper staat aan het roer. Vóór hem, half onder de deklast turf is de toegang tot de roef waar een kleine woongelegenheid is.
In Nieuw Weerdinge werd op 14 augustus 1945 hun oudste zoon Hendrik Leendert geboren. Nederland was ondertussen bevrijd en de oorlog ten einde. Nog in hetzelfde jaar 1945 verhuisde het paar naar Nieuw Buinen en ging inwonen in een boerderij, waar Trijn's vader, Leendert de Wal bedrijfsleider was, als vervanging van de wegens NSB aktiviteiten veroordeelde eigenaar. Popke ging werken in de turfhandel van de weduwe Eerelman aan de Handelskade in Stadskanaal. Na korte tijd, 1946, verhuisden Popke en Trijn nogmaals, nu naar de Spoorstraat in Stadskanaal. Hier werd op 28 december 1946 hun tweede zoon Leendert Hendrik geboren. Nogmaals verhuisde het paar een aantal malen. Ze woonden aan de Drouwenerkade en uiteindelijk in de Beatrixstraat in Stadskanaal.
Emigratie-plannen.
Het was een hard bestaan in Nederland in die tijd. Er was een hoge werkloosheid. Er was af en toe werk; vaak zwaar werk en bovendien slecht betaald. Het was buitengewoon moeilijk voor een jong gezin als van Popke en Trijn om hun levensomstandigheden te verbeteren.
	Met twee jonge zoons wilde Popke een beter leven voor zijn gezin. Een zuster van Popke, Geesje Nijland was in 1949 al naar Canada geemigreerd. In de brieven die van Geesje en anderen die reeds vroeger geemigreerd waren lazen ze dat de kansen in Australie, Nieuw Zeeland en Canada veel beter waren dan in Holland. Vanuit deze landen werd ook gestimuleerd om te emigreren. Na rijp beraad besloten Popke en Trijn in 1951 een aanvraag in te dienen voor emigratie naar Canada. Het heeft uiteindelijk twee jaar geduurd voordat alle formaliteiten en papierwerk achter de rug waren en ze toestemming voor emigratie naar Canada hadden.
We zien hier Popke en Trijn met hun jongens, op de vliegtuigtrap vlak voor het vertrek naar Canada. De foto is nog gemaakt op het oude Schiphol; ze vliegen met een voor die tijd erg modern vliegtuig, de Douglas Super Constellation.
Vertrek naar Canada.
Op 15 juni 1953 vertrokken Popke en Trijn met hun zoons Hendrik en Leendert vanuit de Beatrixstraat met de bus naar Assen. Vandaar ging het met de trein naar Schiphol om een reis te beginnen die voor altijd hun leven zou veranderen. Ze lieten Trijn's ouders en Popke's vader achter alsmede vele broers en zussen en al hun andere familie, vrienden en bekenden. Het was voor hen erg moeilijk van allen afscheid te moeten nemen. Met de KLM vlogen ze via Ierland, IJsland en Gander, het uiterste oostpuntje van Canada en landden op 16 juni 1953 in Montreal. De reis werd daarna per trein vervolgd. Gedurende 4 dagen en nachten werd Canada doorkruist en arriveerde het gezin in de plaats Sicamous in Brits Columbia waar ze werden opgewacht door Popke's zuster Geesje en haar man, die in het 40 kilometer verder gelegen Armstrong woonden.
Hun eerste huis en werk.
Als onderdeel van het immigratie programma had Popke een baan gekregen bij een boerenbedrijf waar hij op 1 juli kon beginnen. Van al hun spaargeld was nog 60 dollar overgebleven en hij stond daarom te popelen werk te krijgen. Het gezin werd ondergebracht in een oud huis dat op het terrein van de boerderij stond. Er was geen meubilair, alleen een houtgestookt fornuis.

We zien hier de eerste foto genomen van het gezin na aankomst in Canada. Ze worden geflankeerd door de zuster van Popke, Geesje Nijland en haar man. Op de achtergrond is al de heuvelachtige omgeving te herkennen.
Om te zitten en als tafel gebruikten ze kisten waar normaal appels in werden verpakt. Ze hadden enig beddegoed van Popke's zus gekregen. Ze sliepen op de kale vloer, samen met muizen en sprinkhanen. Hun eigen meubilair, bestaand uit een dressoir, tafel en stoelen en een ledikant, evenals beddegoed, potten en pannen enz. zou pas over zes weken arriveren. Het werk dat Popke op de boerderij deed bestond uit het ontginnen van land. Hij had de beschikking over een belgisch werkpaard, bijl en zaag. Hij kreeg hiervoor 75 dollar per maand betaald, met vrije woning (als je de woning tenminste een huis kon noemen) en tevens gratis melk voor zijn gezin, wat hij zelf moest melken.
De eerste auto.
	Twee maanden later verhuisde het gezin naar het 20 kilometer verderop gelegen plaatsje Vernon en ging werken op een Boomgaard-fruitkwekerij waar ook het fruit ingepakt en verhandeld werd. Popke reed op een tractor die het fruit vanuit de boomgaard naar de inpakkerij bracht. Hij werkte 12 uur per dag, zeven dagen in de week voor een loon van 70 dollarcent per uur. Bij de eerste loonuitbetaling ontving hij het bedrag van 198 dollar (waar alle belasting en premie reeds was afgetrokken.) Normaal gesproken ging hij per fiets naar zijn werk. De terugtocht 's avonds ging meestal lopend vanwege het feit dat de heuvels in de omgeving dermate steil waren dat fietsen uiterst moeilijk was! De uitbetaling van zijn eerste loon, 198 dollar, opende de mogelijkheid zijn eerste auto aan te schaffen. Het werd een Ford A model 1928. Hij betaalde voor deze auto 75 dollar. Van nu af aan ging hij met de auto van- en naar zijn werk. Popke was trots als een hond met zeven staarten en hij had het gevoel dat de wereld aan zijn voeten lag!
Taxi chauffeur.
In het voorjaar van 1954 ging Popke werken bij een houtzagerij. Hier werkte hij 8 uren per dag gedurende 5 dagen in de week. Het uurloon was hier $ 1,29. Het gezin was nu in staat om iets van het verdiende loon te sparen. Toen het gezin in Canada aankwam sprak alleen Trijn een beetje engels. Ze had dit geleerd op de MULO-school in Stadskanaal. Hun zoons Hendrik en Leendert bezochten ondertussen de plaatselijke school in Vernon en leerden zodoende engels. Popke ging de avondschool bezoeken om engels te leren. Hij heeft aan den lijve moeten ondervinden hoe belangrijk het is de taal van een land te spreken. In januari 1954 verhuisde het gezin naar de plaats Salmon Arms ongeveer 70 kilometer noordelijk van Vernon waar Popke weer werk had gevonden bij een houtzagerij. De familie zou de rest van hun leven in Salmon Arms blijven wonen. Hij volgde lessen en deed examen voor een vergunning om een taxi te mogen besturen. Hij werkte nu vijf dagen per week bij de houtzagerij. Op dinsdag- en donderdag-avond en op zaterdag de hele dag was hij taxi-chauffeur.
Bezoek Popke's vader Hendrik Nijland.
In 1956 bezocht Opa Nijland, op dat moment 74 jaar oud, zijn zoon, schoondochter en kleinzoons in Canada. Hij maakte de verre reis per boot en trein en bleef voor zes maanden bij hun. Gedurende deze periode vroeg een boer, die dichtbij Popke en Trijn een farm had, of Opa hem wilde helpen met het opsteken van hooi en het graven van een watergang naar de schuur. De boer vertelde later dat dit de beste werker was geweest die hij ooit had gehad. Hij betaald Opa 1 dollar per uur, in hollands geld toentertijd 4 gulden per uur, een bedrag wat de oude Hendrik Nijland in heel zijn leven nog niet had verdiend.
Salmon Arm Taxi.
	De Chevrolet model 1957 waar Popke en Trijn hun taxibedrijf mee begonnen.
In 1957 kocht Popke een nieuwe auto, een Chevrolet, en begon zijn eigen taxibedrijf, "Salmon Arm Taxi". Hij reed op de morgentreinen van half zeven, half negen en half twaalf en reed lokale ritjes gedurende de rest van de dag. Hij opereerde vanuit een kapperswinkel. Trijn en de jongens bemanden hier hun "taxi-centrale" door het beantwoorden van de telefonische aanvragen voor een taxi. In deze periode kochten ze ook een eigen huis in Salmon Arms, een twee slaapkamerwoning, koopprijs 5000 dollar. Ze losten het hele bedrag in vijf jaar af. Het taxibedrijf liep erg goed, maar hierdoor werkte Popke ondertussen wel 18 uren per dag, gedurende 7 dagen in de week! Hij diende een verzoek in om het bedrijf te mogen uitbreiden met een tweede auto en chauffeur. De "License Board", de instelling die de vergunningen uitgaf wilde geen tweede licentie afgeven. Het was een van de redenen om het taxibedrijf "Salmon Arms Taxi" te verkopen.
Werken bij de zuivel-fabriek.
Hierna ging hij als vrachtwagenchauffeur werken bij de plaatselijke coöperatieve zuivelfabriek. Hij haalde de melk van de aangesloten boeren, waarna het in de fabriek verwerkt werd tot kaas en boter. Trijn, die de kinderen had opgevoed en geholpen had in het taxi-bedrijf, nam nu ook een baan bij dezelfde zuivelfabriek. Ze werkte er voor 30 uren per week. Ze werkte op de inpakafdeling voor de kaas en ook op de afdeling waar de melk wordt getest op vetgehalte. De beide jongens waren nu oud genoeg om alleen thuis te kunnen zijn terwijl hun ouders werkten.
Bezoek van Trijn's ouders.
In 1959 bezochten de ouders van Trijn, Leendert en Antje de Wal-Spreen hun kinderen en kleinkinderen in Canada. Het was voor het eerst sinds 6 jaar dat ze elkaar weer terugzagen. Ze hadden in die tijd dat ze gescheiden waren elkaar natuurlijk regelmatig over en weer brieven geschreven. Toe Opa de Wal terug was in Nederland vroegen sommige vrienden of de engelse taal moeilijk te leren was. Opa antwoordde: "Nee, het was erg eenvoudig, zelfs kinderen van 3 jaar oud spreken daar engels!"
Levensmiddelenwinkel.
In 1961 kochten Popke en Trijn een levensmiddelen-winkel, op de hoek van een straat tegenover de school. Popke bleef op de vrachtwagen van de melkfabriek rijden. Trijn en de jongens werkten in de winkel. In deze tijd kreeg Trijn gezondheidsproblemen met haar alvleesklier. Operatief ingrijpen bleek noodzakelijk. Het was reden dat de winkel werd verkocht. De operatie is erg succesvol verlopen, ze heeft er geen problemen aan overgehouden. Popke en Trijn besloten daarna een keer naar Nederland terug te keren om hun families daar te bezoeken. De beide jongen bleven goed verzorgd achter bij goede vrienden, ze moesten natuurlijk ook de school blijven bezoeken. Ze waren lid van een hockey-club, speelden lacrosse, een typisch amerikaanse balsport, deden aan baseball en waren volledig opgenomen in hun vriendenkring.
Uiteindelijk makelaar.
In 1963 veranderde Popke van betrekking en ging werken bij de onderhoudsafdeling van "Federated Co-op", een grote houtzagerij. Drie jaar later kocht hij een lokale transportonderneming. Leendert hielp zijn vader in het transportbedrijf; ze vervoerden verscheidene soorten goederen voor de inwoners van Salmon Arms. Leendert ging later bij de R.C.M.P. (De bereden politie in Canada) en verhuisde met zijn jonge gezin naar het plaatsje Trail. Popke verkocht daarna het transportbedrijf. Hij ging een cursus volgen om het makelaarsbedrijf te mogen uitoefenen. Uiteindelijk in 1968 trok Popke een net pak aan, kocht een nieuwe auto, en ging werken voor het makelaarskantoor Ziebart Realty. Hij specialiseerde zich in de verkoop van melkvee-bedrijven. Hij deed dit werk voor de volgende dertien jaar.
Hoe het Popke en Trijnen de kinderen verder is vergaan.
De zoons Hendrik en Leendert, hun namen zijn ver-engelsd tot Rik en Len, behaalden hun High School diploma (vier laatste jaren van twaalf veplichte schooljaren red.) in 1963 en 1965. Len bezocht daarna Vocational School waar hij mechanische techniek studeerde. Nadat hij deze studie voltooid had trad hij in dienst bij de Royal Canadian Mounted Police. Hij deed hier eerst algemene diensten en specialiseerde zich later in commerciele kriminaliteit. Hij volgde cursussen in boekhoudkunde en bekwaamde zich in computertechniek. In 1989 ging zijn pensioen in bij de R.C.M.P. Hij nam daarna nog een contract aan bij Roger's Cantell, een telecomunicatiebedrijf waar hij de functie van hoofd beveiliging voor West Canada bekleedde. Rik bezocht de Universiteit waar hij zijn onderwijzersdiploma behaalde. Hij bereisde gedurende een jaar Europa en landen in het Midden Oosten. Toen hij in 1971 terugkeerde besloot hij inplaats van een baan als onderwijzer liever bij zijn vader in de vast-goed handel te gaan.
	In 1974 stichtten Rik en zijn vader Popke het bedrijf "Nyland Realty" In 1981 trok Popke zich terug en ging met pensioen. Broer Len kwam in 1994 ook in het bedrijf dat ondertussen was uitgegroeid tot project-ontwikkelings bedrijf. Hoewel de jongens zich ondertussen ook gedeeltelijk hebben teruggetrokken zijn ze no steeds bezig uitbreidingsplannen te realiseren. Hun laatste project bestaat uit een gebied met 25 bouw-kavels van elk 1,4 hectare, genaamd "Nyland Heights". Ze hebben een park van 2 hectare met drie vijvers erin aan de Salmon Arms gemeenschap geschonken. Het park heeft de naam "Nyland Park" gekregen als waardering voor het werk van Popke, Trijn, Rik en Len. In 1981, toen hij met pensioen ging, bouwden Popke en Trijn een nieuw huis, kompleet met verwarmd zwembad. Ze reisden veel met hun nieuwe camper. Ze gingen graag vissen en speelden golf in het voorjaar en de zomer. 's Winters ging Popke graag skieën. In de afgelopen jaren zijn ze wel 15 keer terug in Nederland geweest om familie en vrienden te bezoeken. In 1992 verkochten ze hun huis en kochten een nieuw huis in een senioren-gemeenschap waar ze tot op dit moment wonen. Bij hun 60-jarig huwelijksfeest in 2003 kwam bijkans de hele gemeenschap en feliciteren. Ze zijn nu beiden 84 jaar oud.
Makelaarskantoor, projectontwikkeling "NYLAND REALTY LTD. REALTORS" in Salmon Arms.
Epiloog.
We zien hier Tryn en Pete op een foto bij hun 60 - jarig huwelijk gemaakt. Canada is altijd erg goed voor het gezin van Popke en Trijn, "the Nyland Family", geweest. Trijn had in het verleden wel eens last van heimwee omdat ze haar familie zo mistte, maar nooit zodanig dat ze er aan dacht terug te gaan. Beiden, Popke en Trijn hebben zich van het begin af Canadees gevoeld. In 1958 zijn ze officieel tot Canadees staatsburger genaturaliseerd. Popke en Trijn wensen alle familie, vrienden en bekenden in Nederland vanuit Canada het allerbeste.
(Ons bereikte het droeve bericht dat Popke Nijland na een ziekenhuis-opname van 3 weken op 24 februari j.l. te Salmon Arms is overleden. Wij wensen zijn vrouw en kinderen en verdere familie en kennissen sterkte met dit verlies)

Het verhaal van Ben en Mia Gengler.

Ben en Mia Gengler woonden in het "paddestoelhuis" op de hoek van het Tweede Dwarsdiep. Ze waren erg aktief in het verenigingsleven in de Gasselternijveenschemond. Jaarlijks terugkerende festiviteiten hadden vaak de regie van Ben. Ook het "150-jarig bestaansfeest" droeg een stempel van Ben.

Stadskanaal, juni 2003.

Uit de Mond en toch niet helemaal.

Want nog steeds kom ik zeer regelmatig in de Mond. En wel ben ik nog steeds lid van de klaverjasclub “De Dwarsliggers” en ook ben ik nog regelmatig actief bij het volleyballen van GNMO op de dinsdagavond. Als de tijd het tenminste toelaat.
Nadat wij in februari 1993 Noordzijde 103 verlieten hebben we tot juli 1995 in Gasselternijveen gewoond. In die periode hebben we vele nieuwe huizen bekeken om ideeën op te doen voor ons nieuw te bouwen huis in Stadskanaal. Deze ligt aan het oude zwembad aan de Julianastraat. De tuin kijkt uit op een eiland in wat nu als de ijsbaan Hamar bekend staat.
Sommigen zullen zich herinneren, dat er op dat eiland vroeger popconcerten en andere voorstellingen werden gegeven. Nou, een gedeelte van de stenen tribunes zit nog bij ons in de grond. Maar ondanks dat bevalt het uitstekend.
In de 22 jaar, vanaf mei 1971, hebben wij ons met vele activiteiten bezig gehouden. Zo was het “zwientje tikken” in 1975 een gedenkwaardig evenement, dat veel navolging kreeg, totdat de dierenbescherming er zich in mengde. Volgens mij onterecht, want het varken werd amper aangeraakt.
Veel 5 Mei feesten, straatvoetbaltoernooien en Koninginnedagactiviteiten met zeskampen zijn nadien nog gevolgd.
Maar de grootste activiteit, waar we nog steeds met genoegen aan terugdenken, was de viering van het 150-jarig bestaan van de Mond in 1989. Nog af en toe bekijken we de videoband, die Henk Staal ervan gemaakt heeft. Dan komt het beeld weer terug van een junimaand met schitterend weer en de saamhorigheid, waar Henk het in de videoband over heeft.
Sommigen zullen weten, dat ik van 1982 tot 1995 voor Gemeentebelangen in de gemeenteraad van Gasselte zat met o.a. Bert Kruit, de huidige wethouder van Aa en Hunze en met Ferry Booy. Nadat we in 1995 naar Stadskanaal vertrokken was ik niet meer van plan mij met de politiek te bemoeien. Maar ja, toen in 2001 in Stadskanaal ook een partij Gemeentebelangen werd opgericht kon ik het toch niet laten.
En zit sinds de verkiezingen van 2002 weer in de gemeenteraad. En nu van Stadskanaal. En wie kom ik daar weer tegen? Jawel, Ferry Booij.
Eigenlijk passen wij niet in deze rubriek “Waar zijn ze?” We zijn immers niet weg en komen nog heel regelmatig in de Mond.

De hartelijke groeten van Ben en Mia Gengler

sluit dit venster

dit is de website van henk en zwaan staal

terug naar het begin van deze rubriek

Het verhaal van Willie Drenth.

Velen van U zullen zich het gezin van Aaldrik en Marie Drenth herinneren. Ze woonden aanvankelijk naast de school op het Tweede Dwarsdiep; later in het laatste huis aan de Zuidzijde bij de Paterslaan.
De broers Fré en Willie Drenth komen we begin jaren 60 tegen in de populaire beatgroep "The Marvins".
Als geheugensteun plaatsen we hier een fotootje (1) van deze band ten tijde dat deze gevormd werd door Fré (ritmegitaar) en Willie (Will) Drenth (drummer) en de broers Cor (sologitaar) en Frans Többen (basgitaar) uit Gasselternijveen.
In de beginjaren maakten o.a. Wilco Schoenmaker en Willem Faas ook deel uit van de groep. Bekendheid werd verkregen door regionale optredens. Hoogtepunt voor The Marvins was een optreden in de Niedersachsenhalle in Hannover.

Willie woont tegenwoordig in Frankrijk en heeft daar een camping. Hier zijn verhaal hoe het hem is gegaan.

Na the Marvins is Willie jarenlang drummer geweest in een aantal blues-bands van naam. Hij drumde (als Will Drenth) bij BJ Hegen Blues Band, the Down Town Blues Band en de band Left Hand Freddy and the Aces. Op de websites van deze bands vindt u Will genoemd.
In 1996 kreeg hij een gehoorbeschadiging en was daardoor genoodzaakt te stoppen met drummen. Het bleek dermate ernstig dat uiteindelijk vervanging van een trommelvlies noodzakelijk was. De operatie is in het Refaja in Stadskanaal uitgevoerd.
Drummen was toen natuurlijk uit den boze; omziend naar ander werk heeft Willem een baan gekregen bij het COA; het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers. Hij was voor deze instantie werkzaam in Ter Apel, Veendam, Coevorden en Zweeloo.
Toen hij dit werk een paar jaar had gedaan zijn Willem en z'n partner Tilly Langelaan gaan zoeken naar iets anders. Ze hadden beiden altijd al het idee dat het runnen van een camping in Frankrijk wel iets zou zijn; en waren natuurlijk al gedurig bezig geschikte plekken te zoeken.
In 2002 was het raak. In Zuid Frankrijk, tegen de Pyreneeën aan, in het plaatsje Camurac, vonden ze een geschikte plek en wonen daar natuurlijk ook. Op de foto's hieronder zien we Willem in de buurt van de camping, links op de Col de Chioula, rechts op de skipiste van Camurac.
De omgeving is zeer geschikt voor bergwandelen, mountainbiken, wielrennen etc. Hij vraagt mij niet te vergeten te vertellen dat de Tour de France deze zomer hier voorbijkomt. Noteer de datum: 16 juli!

Hier een indruk (2, 3) van de omgeving van de camping.
Op de site van de camping vindt u veel meer informatie: klik hier

Willem heeft op dit moment een vacature voor een energiek (echt)paar 55+ voor diverse werkzaamheden op de camping.
Neem kontakt op: Willem Drenth tel. 0033468203811

dit is de website van henk en zwaan staal
U keek naar verhalen en wederwaardigheden die oud-inwoners vertelden.
terug naar het begin van deze rubriek

Popke Nijland en Trijn de Wal.	Ze emigreerden in 1953 naar Canada.
Ben en Mia Gengler.	Woonden op de hoek van het Tweede Dwarsdiep
Willie Drenth.	Was drummer in the Marvins, woont nu in Frankrijk